Zogenaamde slachtoffers werken niet aan bewijs tegen verdachte mensenhandel Aanpak mensenhandel

Door Arno Ruitenbeek

ALKMAAR – De politie heeft grote moeite te bewijzen dat de, in Alkmaar woonachtige Hongaar Misi (43) een mensenhandelaar is. Want de zogenaamde slachtoffers S en A werken niet mee.

Deze Hongaarse prostituees van de Alkmaarse Achterdam ontkennen dat hun landgenoot hen heeft mishandeld en financieel uitgekleed. Ondanks uitputtende verhoren, waarin hen bescherming is aangeboden als ze Misi voor de leeuwen werpen, hebben ze geen strobreed toegegeven.

Een reconstructie van een roerige novembermaand.

Op 7 november maakt het openbaar ministerie Noord-Holland bekend dat in Alkmaar dinsdag (5 november, AR) een 43-jarige Hongaar is aangehouden die zich schuldig zou hebben gemaakt aan mensenhandel. De man heeft vermoedelijk jarenlang vrouwen uit Hongarije gedwongen te werken in prostitutiegebieden in Den Haag en Alkmaar.’

‘De vrouwen werden geïntimideerd en geslagen, zo is uit het strafrechtelijk onderzoek gebleken. De man hield precies bij hoeveel klanten de vrouwen ontvingen en hoeveel ze daarmee verdienden. Ze moesten hun inkomsten grotendeels afstaan. Daardoor heeft de Hongaar in 3 jaar tijd zo’n 350.000 euro opgestreken.’

De politie heeft de woning van de 43-jarige Hongaar in Alkmaar doorzocht en twee prostitutiekamers aan de Achterdam. Zijn administratie is in beslag genomen. De zaak kwam aan het rollen nadat de marechaussee bij een controle in Zevenaar verdachte spullen had aangetroffen in een auto die op zijn naam stond’.

M, of Misi zoals deze man meestal wordt genoemd, zit in alle beperkingen in voorlopige hechtenis. Dat betekent dat hij alleen contact mag hebben met zijn advocaat. Dat drijft Misi’s Hongaarse vriendin A langzamerhand tot wanhoop. A, die als prostituee op de Achterdam werkt en haar collega, de eveneens Hongaarse S, hebben tijdens twee ellenlange verhoren de recherche geprobeerd ervan te overtuigen dat de politie op het verkeerde spoor zit.

Maar de dienders willen niet luisteren. Want mensenhandel staat hoog op de politieke en juridische agenda in Alkmaar, daar kun je mee scoren. Recente acties op, lees tegen de Achterdam getuigen daarvan. Dat de oogst mager is en de verdachten worden vrijgesproken cq lage straffen krijgen, maakt dat de jacht op Oost-Europeanen die zielige vrouwtjes verrot slaan en als een citroen uitpersen, nog intensiever wordt. De autoriteiten willen gelijk krijgen in hun standpunt dat de prostitutie is verziekt door de vrouwen smokkelaars; ook bewijst de praktijk telkens weer dat de meeste vrouwen uit eigen vrije wil ‘het leven’ in Nederland ingaan om de armoe het hoofd te bieden.

In de bijna veertien uur, verdeeld over twee dagen, dat de politie A en S doorzaagt over hun landgenoot, hebben ze alles uit de kast getrokken om hen belastende verklaringen af te laten leggen. De vrouwen wordt opvang, zakgeld en bescherming aangeboden, als ze toegaven dat Misi hun sloeg en hun geld afpakte.

Het duo is daar niet op ingegaan: ,,Natuurlijk niet, want het is niet waar wat de politie zegt.” Maar ze willen dat hun verhaal – ,,het echte verhaal’’ – wordt gehoord. Dat vertellen ze op woensdag 27 november om 14 uur op het kantoor van en in bijzijn van kamerexploitant Frans Snel via een beëdigd tolk Hongaars tegen de journalist. Onderstaand is een verslag daarvan.

Zowel S als A komt in 2010 vanuit Hongarije naar Nederland. ,,Om geld te verdienen voor mijn zoon die astma heeft. Mijn man heeft geen werk, we zijn zeer arm”, zegt S. ,,Ik wist dat ik achter het raam zou gaan werken. Een vriendin werkte al als prostituee in Nederland en vertelde erover. Ik ben met haar, een derde vrouw en Misi als chauffeur per auto naar hier gekomen. Ik heb gewerkt in Groningen, Utrecht en Den Haag voordat ik in juni een peeskamer kon huren op de Achterdam in Alkmaar.”

Net zo vrijwillig en doelbewust komt A naar Nederland. ,,Niemand dwong me. Ik heb een grote en zeer arme familie, voor wie ik mijn hele leven al werk. Ik zat achter het raam in Den Haag, Utrecht, Groningen en sinds september op de Achterdam.”

Sinds drie jaar woont ze samen met Misi. S woont bij hen in. De prostituees geven hem huishoudgeld. ,,Hij kookt, maakt het huis schoon, doet boodschappen. Hij is geen pooier, hij is mijn man”, zegt A. Wat ze na aftrek van de huur van de peeskamer, de belastingen, de woning en het levensonderhoud over hebben, sturen ze direct op naar Hongarije.

,,Wij zijn dan ook totaal verbijsterd dat Misi volgens het persbericht 350.000 euro zou hebben verdiend in drie jaar. Dat is een voor Hongaarse begrippen enorm bedrag, dat wij met zijn tweeën nooit hebben verdiend. Evenmin weten we van andere vrouwen, waarvoor hij als pooier zou optreden zoals de politie roept.”

,,In elk geval hebben we nooit, maar dan ook nooit Misi zoveel gegeven. Hij heeft ons nooit om geld gevraagd, laat staan dat hij het ons afhandig heeft gemaakt.” Anniko valt van haar stoel als de politie opmerkt dat Misi in enkele maanden 60.000 euro zou hebben verspeeld in een gokautomatenhal (in Hongarije casino genoemd, AR). ,,Hij ging graag af en toe naar het casino, maar zoveel geld? Ik weet niet waar dat vandaan is gekomen. Niet van mij, in elk geval. Misschien had-ie een gelukje.”

Een en andermaal benadrukken ze dat Misi hen niet heeft geslagen, bedreigd of onder druk gezet zoals het een goede mensenhandelaar betaamt. A: ,,Evenmin heeft hij bijgehouden hoeveel klanten we hadden en wat we daarmee verdienden. Pure verzinsels. Hoewel ik vind dat het privézaken zijn, die niemand aangaan, wil ik daaraan toevoegen dat Misi jaloers kan zijn. Daarom wil hij dat ik de telefoon aanlaat als er een klant binnenkomt. Hij wil graag weten wat het voor man is, of het ‘een rivaal’ kan zijn.”

Met de politie zijn ze voorlopig helemaal klaar. Zeker nu ze er achter zijn gekomen dat ze niet verplicht zijn als getuigen naar het bureau te komen. ,,Niet een agent heeft ons daarover geïnformeerd. Ze zeiden: je moet komen en in ons land ga je dan als je geen moeilijkheden wilt.”

Ze verwijten de autoriteiten intimidatie: ,,In feite doen zij wat ze Misi voor de voeten werpen. Ze zetten ons onder grote druk. Dat begon al met de inval op 5 december in onze woning. Met donderende geweld stormden 24 man onder aanvoering van een rechter-commissaris het huis binnen, gebruikten koevoeten en maakten er een slagveld van. Veel is kapot gegaan. We hebben geen huiszoekingsbevel gezien. Ze zeiden alleen dat we moesten meekomen naar het bureau. Zeven uur hebben we er gezeten; vragen beantwoorden. Dat we niets verdienden en wel de huur van de peeskamer gewoon doorliep, kon ze niets schelen.”

Op 22 november werden ze opnieuw ‘uitgenodigd’ voor een getuigenverhoor. Weer zeven uur. S: ,,En maar proberen me te ontlokken dat ik een seksuele relatie met Misi heb. Hij is de man van A, daar kom ik niet tussen.” A: ,,Steeds weer kwamen ze terug op de vraag waarom we hem in bescherming nemen. Ze hebben toegegeven dat onze telefoons zijn afgeluisterd. Blijkbaar heeft ook dat geen zoden aan de dijk gezet.”

Namen vanwege privacy afgekort , bekend bij F.Snel.

No Comment

Comments are closed.